Ik begeleid mensen die uit balans zijn geraakt omdat ze een verlies ervaren. Verlies van idealen of niet uitgekomen verwachtingen, verlies van gezondheid of energie, verlies van werk, verlies van iemand die je dierbaar is of van wie je houdt.


Bij een ongeneeslijke ziekte kan het leven onverbiddelijk zijn in de beperkte tijd die je nog samen hebt. Een naderend afscheid kan volstrekt onvoorziene emoties teweeg brengen, zowel bij degene die gaat sterven als bij dierbaren om iemand heen. Erover praten kan verheldering brengen.


Rouwen is geen proces, maar een staat van zijn die je een tijd lang bent. Er is geen blauwdruk voor, ieder mens is uniek en rouwt op zijn eigen manier. Ik nodig je uit om je verhaal te vertellen en zo te komen tot een wijze van beleven en verwerken die bij je past.


Niet iedereen kan of wil stilstaan bij het feit dat zijn levenseinde nadert. Er is ook geen juiste manier van sterven, net zomin als er een juiste manier van leven is. Emoties als verdriet, twijfel, hoop, angst, wrok, boosheid of berusting kunnen voelbaar zijn. Emoties delen en je daarin gekend en gerespecteerd voelen kan innerlijke rust geven: een innerlijk zeker weten ‘het is goed zo, ik mag gaan’.

“Verdriet is als een vingerafdruk: voor iedereen herkenbaar en toch zijn geen twee vingerafdrukken gelijk’. (Prof. dr. Manu Keirse)


Uit de praktijk

“Ik voelde niet hoeveel pijn en teleurstelling ik al met mij meedroeg. Daardoor werd ik bij de dood van mijn vader overrompeld door allerlei tegenstrijdige gevoelens. Door erover te praten heb ik dat kunnen ontwarren.”


“Er liep een vreemde rond in mezelf. Het was zo verwarrend toen ik uitgeput en overspannen thuis kwam te zitten en niet meer kon werken. Nu kan ik weer genieten van kleine dingen.”


“Mensen om mij heen vonden het raar dat ik na de dood van mijn zoontje actief mijn garage ging verbouwen. Nu kan ik van mezelf accepteren dat dit mijn manier was om mijn verdriet een plek te geven. Rouwen en verbouwen kunnen samen gaan.”


“Zijn einde naderde veel sneller dan verwacht. Ik dacht dat het mijn buurman teveel zou vermoeien als ik zo vaak kwam. Toen ik hem dat vroeg antwoordde hij zacht: ‘Jij mag altijd komen’. Dat ontroerde me, want dat had nog nooit iemand tegen me gezegd.”

Omgaan met verlies

Omgaan met verlies